wolne słowa

Wkrótce zdało mu się, że na zawsze opuścił znany świat i przebył jakąś niewidzialną granicę, wkraczając do jednej z tych posępnych krain, w których, jak głosiły legendy jego ludu, dawno temu starły się w wyrównanej walce Prawo i Chaos, pozbawiając pole bitwy możliwości rodzenia jakiegokolwiek życia. W końcu koniowi, na którym jechał, pękło z wysiłku serce. Elryk pozostawił jego trupa i szedł dalej pieszo, aż do utraty tchu, dochodząc w końcu do tej wąskiej plaży, skąd nie mógł już ani iść dalej, ani zawrócić, w obawie, że może się natknąć na czekających nań w ukryciu wrogów. Pomyślał, że wiele dałby za jakąś łódź. Psy wkrótce zwęszą jego trop i doprowadzą swoich panów na plażę. Wzruszył ramionami. Lepiej umrzeć tutaj, w samotności, zginąć z rąk ludzi, którzy nie znają nawet jego imienia. Martwiło go tylko, że Cymoril będzie się zastanawiać, czemu nie wrócił z końcem roku. Nie miał już prawie wcale jedzenia ani eliksiru, który od dawna podtrzymywał jego siły. Bez odpowiedniej regeneracji nie było nawet co myśleć o zaklęciach, dzięki którym mógłby wyczarować sobie jakiś transport przez morze, na przykład na Wyspę Purpurowych Miast, której mieszkańcy nie byli tak nieprzyjaźni w stosunku do Melnibonéan.

(Reklama: )